Ashton Brothers
Oefenwedstrijd met inval Ashton

Samen met Pepijn Gunneweg, Joost Spijkers en Friso van Vemde speelt Pim Muda onder de naam Ashton Brothers in theaters over de hele wereld de zalen plat. BCA sprak met Pim over dé ontmoeting, transformeren in een spierbundel, humor met een rauw randje en de risico’s van het vak.

Laten we bij het begin beginnen: jullie hebben elkaar ontmoet op de Kleinkunstacademie…
In 2000 werden we met z’n vieren gevraagd om in de eindejaarsproductie in De Kleine Komedie mee te spelen. Voor deze grote variétéshow waren ze nog op zoek naar vier acrobaten en dat zagen wij, als jongerejaars, wel zitten. We hebben het boekje ‘Acrobatiek voor Beginners’ uit de bibliotheek gehaald en we zijn keihard aan de slag gegaan. Drie korte programma’s later ging ons eerste avondvullende programma in première. Vanaf toen is het balletje gaan rollen en die rolt nog steeds.

Maken jullie elke voorstelling samen of heeft iedereen zijn specialiteit?
We hebben allemaal onze kwaliteit, maar streven alle vier naar een basis, zodat iedereen aan alle dans, trapeze, goochel, fysieke en visuele grappen mee kan doen. Vaak heeft iemand een idee voor een scène en gaan we daar lekker samen mee donderjagen in de repetitieruimte. Als we de hele grap door de mangel hebben gehaald en de act ons helemaal eigen hebben gemaakt, is het pas echt een Ashton-act.

En wat is jouw specialiteit…
Zelf vind ik het heel leuk om de liedjes te schrijven en daarnaast weet ik vrij veel van de geschiedenis van het theater. Een specifieke inspiratiebron heb ik niet; dit wisselt van Laurel&Hardy, Jackass tot MTV. Maar ook als ik op straat iemand tegen een paal zie lopen of van een stoepje af zie zwikken, weet ik gewoon dat het onderuit zien gaan van mensen toch het leukste blijft om te zien.

Jullie shows zijn heel vermakelijk, maar zit er ook een diepere laag in?
Ja, dat denk ik wel. Het is voor ons heel belangrijk dat mensen zich scheel lachen, maar het is nooit alleen maar plat vermaak, althans voor ons niet. We hebben ook echt wel een paar wrangere scènes, die zowel ontroerend als hard zijn. Publiek heeft dan het gevoel: ik zit nu wel te lachen, maar waarom eigenlijk? Het gaat soms echt hard tegen hard op het podium, ook fysiek.

Je kunt het dus humor noemen, maar dan meer met een rauw randje?
Echt een rauw randje inderdaad. We vinden het altijd heel leuk als mensen elkaar niet goed begrijpen, elkaar eigenlijk niet zo mogen, ten koste van elkaar beter proberen te worden of zich proberen te ontworstelen aan een situatie. Dat gaat niet altijd over rozen en deze strijd laten we dan ook vaak zien.

Wat voor gevoel wil je dat de toeschouwers hebben als ze de zaal uitlopen?
We vinden het heel fijn om mensen voor anderhalf uur gewoon aan hun kraag op te pakken en in een een soort sprookjeswereld neer te zetten. Het is de bedoeling dat mensen, zoals een recensent van het Algemeen Dagblad omschreef, anderhalf uur als kinderen naar een poppenkast zitten te kijken en af en toe niet meer bij komen van het lachen.

In recensies worden jullie vaak geprezen om technische perfectie. Hebben jullie weleens een act afgeblazen, omdat deze niet perfect te krijgen was?
Poeh dat is een goede vraag. Eigenlijk lopen we alleen tegen de technische mogelijkheden van het theater aan. Soms moet je wat kleiner denken dan dat je zou willen, want de voorkant van het toneel houdt toch ergens op. We proberen onszelf geen grenzen op te leggen. Zo wilden we voor de show perse een trapezeact. Dave Parker, een oude variété artiest, wees ons erop dat dit absoluut het moeilijkste vak van het circus is. Uiteindelijk hebben we van Conny Hendriks, uit het illustere Boltini geslacht, drie maanden keiharde training gehad. De eerste weken mochten we alleen maar opdrukken en touwtje springen en veranderden we in een soort rare spierbundels. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor iets, maar uiteindelijk zit er een hartstikke mooie trapeze act in de show.

Is er nooit iets mis gegaan tijdens het repeteren van deze halsbrekende acts?
De show is fysiek heel zwaar. Vier shows per week blijft een aanslag op je lichaam. Ik heb wel een keer mijn pols gebroken tijdens het repeteren van een balansact. Net op het moment dat ik dacht ‘wat ben ik toch een goede acrobaat’ sodemieterde ik naar beneden. Gelukkig is het daarbij gebleven.

Risico van het vak?
Ja, dat is het risico van het vak. Een bevriende circusartiest heeft wel eens gezegd: ‘het wordt eigenlijk pas leuk als je valt’ en dat maakt het ook wel spannend. Ik ben uiteindelijk blijven doorspelen met het gips.(lacht). Dat is natuurlijk dubbel stoer en dat zag er héél indrukwekkend uit.

Tot eind april staan jullie nog in de theater met Charlatans, a medicine show. Zijn er al plannen voor een nieuwe show?
Tot eind april zijn dit echt de laatste voorstellingen in Nederland en daarna spelen we nog tot half oktober in het buitenland. Ik heb af en toe zeker ideeën voor een nieuwe show, maar dat is nog niet heel concreet.

BCA wil graag kunst en cultuur stimuleren bij een nieuwe publieksgroep. Hoe denk jij mensen aan te kunnen sporen om naar het theater te gaan?
Ik denk dat we daar met de Ashton Brothers zeker in geslaagd zijn. Uit de reacties op onze show blijkt dat de show voor een heel breed en nieuw publiek leuk is. De show is flitsend en gaat met moordend tempo. Het publiek is, net als wij, kapot aan het einde van de show. Je krijgt er energie van, je lacht je kapot, het is ontroerend en je ziet beelden en types die je nog nooit eerder hebt gezien. Ik denk dat iedereen het gewoon zeker moet komen zien.

Tot slot nog een laatste vraag. Vanaf februari ben je te zien als vaste teamcaptain in het programma ‘Hints’, is dat niet iets te makkelijk met al jouw ervaring?
 (lacht) Nou dat is knap lastig hoor, het is echt geen makkelijk spelletje! Het is een ontzettend leuk spel, maar ik moet af en toe echt mijn reserves aanspreken om de woorden goed uit te beelden. Ik geloof niet dat ik echt voordeel heb met mijn acrobatisch werk, maar het ligt mij wel en ik vind het echt ontzettend leuk om te doen!