Lente

Haye van der Heyden schreef het nieuwe toneelstuk Lente speciaal voor Anne-Wil Blankers en haar medespelers Edwin de Vries en Oda Spelbos.BCA sprak met haar over dit stuk en over haar indrukwekkende carrière.

Kunt u iets vertellen over het toneelstuk Lente?
Lente laat op een zeer lichtvoetige en komische manier zien wat mensen op oudere leeftijd zichzelf nog toestaan. Het stuk gaat over een weduwnaar en een weduwe die elkaar ontmoeten op een begraafplaats en daar aan de praat raken. In de loop van de tijd leren ze elkaar beter kennen en ontwikkelen ze sympathie voor elkaar. Dan komt er nog een vrouw in beeld en dit alles zorgt voor complexe situaties.

Het stuk is speciaal voor u en uw medespelers geschreven. Waarom past dit verhaal zo goed bij jullie?
Het gaat over mensen van onze leeftijd. Haye van der Heyden had het plan om over dit onderwerp een serie te schrijven. Bij de omroep zat echter niet genoeg schot in de zaak en daarom besloot hij het verhaal in te dikken en er een toneelstuk van te maken. Nadat Edwin, Oda en ik hadden aangegeven de
rollen te willen spelen, kon hij het verhaal helemaal naar ons toe schrijven. Hij hoorde ons de teksten al zeggen!

Wat is de moraal van dit stuk?
Pluk de dag en maak van je leven wat ervan te maken is. Sta open voor nieuwe dingen en neem het leven met een korreltje zout.

Lente is een tragikomedie over liefde en dood. Het stuk vertelt over een driehoeksverhouding, maar dan zonder standaard clichés. Hoe uit zich dat?
In het verhaal wordt helemaal niet negatief gesproken over de driehoeksverhouding. Mijn personage, Marja, is een openhartig persoon. Er is totaal geen sprake van stiekem gedoe. Ze gaan zelfs met zijn drieën met vakantie! Ook door andere factoren, die voor iedereen nog geheim moeten blijven, krijgt het verhaal een heel andere wending.

Herkent u zichzelf in uw personage Marja?
Ja, naarmate je ouder wordt, ga je de dingen breder zien. Vroeger had ik veel meer het gevoel dat ik aan allerlei eisen moest voldoen. Nu denk ik: “Het is mijn leven en ik doe nu wat ik zelf prettig vind”. Dat is zeker een voordeel van ouder worden.

Lente is een geheel nieuw verhaal, nog niet bekend bij het publiek. Vindt u dit een prettige manier van toneelspelen?
Lente is spannend, omdat het nog niet eerder gespeeld is. Alle reacties vanuit het publiek moeten we nog gaan ervaren. De eerste try-out is altijd heel spannend. Zal het publiek wel alles pikken en oppikken? Ik vind het verrukkelijk dat ik in een nieuw verhaal kan spelen.

In Lente speelt u onder anderen met Edwin de Vries. Hoe is het om met hem op de planken te staan?
Heerlijk, absoluut heerlijk! Hij is een heel goede acteur en een heel sympathieke kerel waar je erg mee kan lachen. Het wordt een heerlijk half jaar. Een goede band met elkaar maakt het spelen ook veel leuker. Zo is het genieten! Ik houd absoluut niet van chagrijnige mensen en heb daar ook geen boodschap aan.

Waarom bent u actrice geworden? Wanneer wist u: ‘Dit is wat ik wil!’?
Ik ben in het amateurcircuit begonnen. Regisseur en beroepsacteur van het Rotterdams Toneel, Steye van Brandenberg, zag talent in mij en adviseerde mij naar de Toneelschool in Maastricht te gaan. Daar heb ik nog wel eens gedacht: “Als dit niks wordt, ga ik terug naar kantoor”. Na het kerstexamen dacht ik: “Nu krijgen ze mij hier nooit meer weg!”. Ik vond het fantastisch! Ik speelde altijd al graag, maar dat ik hier mijn beroep van kon maken, was nooit in mij
opgekomen. Ik was er helemaal vol van en ben er altijd erg gelukkig mee geweest.

U speelt in toneelstukken, televisieseries, films en musicals. Wat heeft uw voorkeur?
Ik ben een echte toneelspeelster. Mijn voorkeur gaat uit naar live spelen met publiek. Dat ik daarnaast televisie en film kan doen, zie ik als een extraatje. Ik houd ervan om heel dicht bij de mens te komen; het gezicht, de ogen en de gedachten daarin. Ik had trouwens nooit gedacht dat ik ooit in een musical zou
spelen! Ik had nog nooit in Carré gespeeld en toen opperde iemand dat ze nog een oudere vrouw voor de musical Cabaret zochten. Ik heb de rol gekregen en het was echt een heerlijke periode in mijn leven.

U heeft in uw carrière aardig wat prijzen mogen ontvangen. Welke prijs heeft de meeste waarde voor u?
Het meest trots ben ik eigenlijk wel op de Theo d’Or, die ik heb ontvangen voor mijn rol als Elektra. Een wereldrol. Een gigantisch karwei, maar een rol waar ik mijn hele ziel en zaligheid in heb gestopt. Daarna heb ik de Theo Mann Bouwmeesterring ontvangen. Dat is een ontzettend mooie bekroning waar ik nooit van had durven te dromen. Een paar maanden geleden heb ik de ring, na 16 jaar, doorgegeven aan Ariane Schluter en daar ben ik heel tevreden over.

U hebt ontzettend veel mooie rollen gespeeld.Welke rol is u het meest bijgebleven en waarom?
Shirley Valentine! Ik heb verschrikkelijk van dat mens gehouden! Ik heb haar een stevig Rotterdams accent gegeven. Het was een monoloog en ik stond dus de hele avond het publiek een verhaal te vertellen alsof het de buren waren! Het is een mooi, komisch en treurig verhaal.

Welk aspect van theater betekent het meest voor u?
De totale creativiteit. Het heeft mijn leven op het gebied van werk geweldig veel kleur gegeven. Toneelspelen is heel hard werken, maar wel het soort werk waar je alles in kwijt kunt. Wat doet u eigenlijk als u niet op de planken staat? Dan ben ik gewoon lekker thuis. Ik speel een half jaar en dan
weer een half jaar niet. Het half jaar dat ik niet speel, ben ik met mijn man veel in ons huis in Frankrijk. Ik lees en schilder thuis graag en geniet enorm van mijn twee kleinzonen. Ik ben helemaal verliefd op ze!